Rozmowa Barbary Schabowskiej z Kevinem Kennerem o jego fascynacji dawnymi instrumentami. Z upływem lat interpretacyjne wizje laureata XII Konkursu Chopinowskiego coraz mniej łączy z warszawskimi kanonami...

Amerykański pianista tryumfował na Konkursie Chopinowskim dwukrotnie: w 1980 roku - jako siedemantostolatek - uznany został za "najbardziej obiecujący talent"; dekadę później zdobył II nagrodę (I nie przyznano). Na tym nie kończą się jednak związki Kevina Kennera z ojczyzną Chopina. Artysta odwiedza Polskę co roku, by prowadzić kursy mistrzowskie, dawać koncerty oraz recitale. Jego główną oficyną wydawniczą stało się warszawskie wydawnictwo Dux. Jeszcze w tym roku ukazać ma się na rynku pierwsza płyta prowadzonej przez pianistę Ensemble XIX - stylizowanej kopii paryskich zespołów salonowych z epoki Chopina.

Już dziś można się domyślać, że brzmienie kameralnej orkiestry, złożonej z najlepszych muzyków Filharmonii Krakowskiej, Sinfonietty Cracovia oraz Capella Cracoviensis, niewiele będzie miało wspólnego ze stylem prezentowanym przez Kennera na pamiętnych Konkursach Chopinowskich. O tym, jak wpłynęły na niego spotkania z dawnymi instrumentami, opowiada sam pianista:

Fortepian fortepianowi nierówny, czyli o skomplikowanej historii chopinowskiego instrumentu:

Czy na pewno pragniemy tego samego, czego pragnął Chopin?

O genezie, idei oraz planach nowego Ensemble XIX:

Co dalej z Konkursem Chopinowskim: