Najbarwniejsza postać Polski Ludowej: koneser muzyki i sztuki wysokiej, arystokrata (nie tylko ducha), homoseksualista. Organiczna niezależność, wybitna inteligencja i niespożyte pokłady pasji pozwoliły mu nie tylko przetrwać w niegościnnej dlań epoce, lecz także pozostawić po sobie trwały ślad w publicystyce, prozie oraz ludzkiej pamięci. W 1995 roku, kiedy rozmawiała z nim Anna Skulska, Jerzy Waldorff był być może jedyną osobą, która słyszała wszystkie dotychczasowe Konkursy Chopinowskie. Pierwszy (1927) - w dworku swoich rodziców za pośrednictwem nowatorskiej aparatury do transmisji dźwięku, drugi (1932) -  w Warszawie, kolejne - już jako korespondent Polskiego Radia.

Jerzy Waldorff o sportowej genezie i cyrkowej atmosferze pierwszych dwóch Konkursów Chopinowskich:

Jerzy Waldorff wspomina III Konkurs Chopinowski z 1937 roku, w którym udział brał Jan Ekier, a III nagrodę zdobył Witold Małcużyński:

Jerzy Waldorff o bohaterach VI Konkursu Chopinowskiego (150. rocznica urodzin kompozytora) oraz niesłabnącej randze warszawskiej imprezy: