POŻEGNANIE

Z ogromnym żalem pragniemy zawiadomić Państwa, że w środę 14 marca 2007 roku zmarł w Warszawie znany aktor teatralny i filmowy – Zygmunt Kęstowicz. Miał 86 lat. Od 1960 r. nieprzerwanie kreował rolę Stefana Jabłońskiego (najstarszego syna Anieli i Stanisława Jabłońskich, brata Janki i Edka, męża Ireny, ojca Adama i Justyny, dziadka Pauliny, Mateusza, Agnieszki i Bartka) z kolonii Trojaki k. Jezioran.

Zygmunt Kęstowicz urodził się 24 stycznia 1921 roku w Szakach koło Kowna. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w tamtejszym gimnazjum w roku 1939, rozpoczął studia na wydziale prawa Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, które był zmuszony przerwać z powodu wybuchu wojny. W Wilnie rozpoczął jednak swoja przygodę z aktorstwem, debiutując w 1940 roku w Teatrze Komedii Muzycznej "Lutnia", na deskach którego występował aż do 1945 roku. Po zakończeniu wojny przeniósł się do Białegostoku, gdzie do 1947 roku występował w Teatrze Miejskim. Następnie zamieszkał w Krakowie, gdzie podjął pracę w Teatrze Kameralnym i Dramatycznym. W 1950 roku osiadł na stałe w Warszawie. Występował tutaj w Teatrach: Polskim, Narodowym, Ludowym, Komedia, Klasycznym, Dramatycznym i Teatrze Ochoty. Jego dorobek teatralny szacuje się na ponad 200 ról. Najsłynniejsze wcielenia stworzył miedzy innymi w „Balladynie”, „Zemście”, „Damach i huzarach”, „Moralności pani Dulskiej” „Mądremu biada” czy „Krakowiakach i góralach”.

Zygmunt Kęstowicz znany był jednak przede wszystkim ze szklanego ekranu. Zagrał w ponad trzydziestu filmach pełnometrażowych. Najwybitniejsze kreacje stworzył w „Cieniu” Jerzego Kawalerowicza (1956), „Bazie ludzi umarłych” Czesława Petelskiego (1958), i „Bez znieczulenia” Andrzeja Wajdy (1978). Do jego dorobku należą też role w takich filmach jak: „Pościg” (1953), „Autobus odjeżdża 6.20 (1954), „Dwa żebra Adama” (1963), „Cześć kapitanie” (1967), „W każdą pogodę” (1969), „Epilog norymberski” (1970), „Pejzaż z bohaterem” (1970), „Gąszcz” (1974), „Sołdaty swobody” (1977), „Tajemnica Enigmy” (1979), „Okolice spokojnego morza” (1981) czy „Korczak” (1990). Występował tez w znanych serialach telewizyjnych. Należą do nich: „Barbara i Jan” (1964), „Stawka większa niż życie” (1968), „Czterej pancerni i pies” (1970), „Podróż za jeden uśmiech” (1971), „Czarne chmury” (1973), „Janosik” (1973), „Stawiam na Tolka Banana” (1973), „Karino” (1974), „Polskie drogi” (1976). W latach 1997 – 2007 wcielał się w postać seniora rodu – Władysława Lubicza w telenoweli „Klan”. Niestety, była to już jego ostatnia filmowa rola.

Okres największej popularności osoby pana Zygmunta przypadł na lata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte XX wieku. Stał się on wtedy ulubieńcem najmłodszej części widowni za sprawą dwóch cyklicznych programów, jakie prowadził na antenie TVP. Były to: „Piątek z psem Pankracym” i „Pora na Telesfora”.

Pan Kęstowicz był wielokrotnie odznaczany i nagradzany zarówno za swoje doskonałe aktorstwo, jak prowadzoną działalność charytatywną. Od 1987 roku działał w założonej przez siebie fundacji „Dać szansę”, której zadaniem jest pomoc upośledzonym dzieciom. Pod koniec życia poświęcił się również pracy pisarskiej, czego owocem stała się wydana w 2002 roku książka p.t. „Na obrotowej scenie życia”.

Zygmunt Kęstowicz występował także w Teatrze Polskiego Radia. Brał udział w nagraniach wielu słuchowisk. W powieści radiowej „W Jezioranach” kreował jedną z głównych postaci. Nieprzerwanie, od pierwszego odcinka, przez 47 długich lat wcielał się w postać skromnego, uczciwego gospodarza z Trojaków – Stefana Jabłońskiego. Za tę rolę został w 1995 roku odznaczony przez marszałków Sejmu i Senatu Orderem Wdzięczności Społecznej.

Tekst: Ireneusz Wróbel, Janusz Adam Dziewiątkowski